Unu tempus credìo... 

Unu tempus credìo
chi fin fundos raros
sa malissia
e tutto sos irbirgos
pro cuffunder s’onestu.
Unu tempus credìo
chi a tessere 
sas tramas de s’ingannu
fit un’aranzoleddu
maladiosu e solu.
Oje bio
fundos de cada casta
chi si nutrin de petta
e aranzolos a isumbru
in tottube
maladios… de gana ’e cumandare!
Ma sa chichera cantat.
E-i sa tirìa
a laddara ’e luche
tinghet sa die de grogo…