Rimas irosas

I.
A tantos no aggradat custu meu
poetare. Sa zente mal’avvesa
odiat custa sarda fieresa
ch’est in s’anima mia senza neu.

So ispinosu comente card’ureu
ca giutto fitta in s’anima s’offesa
de te, o sarda terra, vilipesa
dae zente senz’anima né Deu.

In dogni mia rustiga canzone
versos d’amore pagu nd’agattades
ca odio sos poetes de s’amore.

Sardos, a costas bos pungo s’isprone
ca sezis viles si bos olvidades
de su nostru terribile dolore.

II.
Sento, Sardigna, cudda voluntade
de ti difender forte e de t’amare
che un’isposa adorada e de gherrare
suffrinde pro sa tua libertade.

De te nessunu hat tentu piedade,
nessunu dae terra o dae mare
est bennidu cun coro a premiare
sa tua generosa bonidade.

Pro cussu amara est sa rima mia
e s’ispiritu meu discuntentu
cun s’ira rabbiosa remunida

E dare tottu cantu ti cheria:
sos benes ch’has bramadu e no’has
tentu mancar’esset a costu ’e sa vida.