S’istrada mia

Cun passu lestru e cun su brazzu frimu
m’est toccadu in sa vida a cuntrastare,
giumpende rios, isfidende mare,
cun su coro nieddu che frastimu.

Si non sò arrivadu mai primu
no hap’ischidu mancu disperare,
ca sa sorte non solet premiare
a chie de virtude est in istimu.

Ne’ rabbia mi enit cando ido
sa falsidade lead’a ispassu
e premiada sa malignidade.

Anzis pius che mai eo cunfido
e pius firmu mi sento su passu
in sos camminos de s’umanidade.