A babbu meu (1)

Su continu pensare, su suffrire,
No han bintu sa tua volontade,
A sas tempestas d’ogni calidade
Has ischidu che rocca resistire.

Cun sos fizos pienu de buntade
Cun mamma sempre prontu all’obbidire,
Ogni viziu has pòttidu fuire,
Onestu sempre e senza vanidade.

Como subra sa forte conca tua,
Chi dolorosas penas han frittidu,
De s’edade cumparit cuddu nie.

E passen sos annos, passen sempre a fua,
Ma a mie restat s’esempiu candìdu
D’unu nobile babbu che a tie.