Cazza gróssa i la Nurra, adiu adiu!
A Giovannino Lombardi

I la tó giubintura
(l’anni firizzi si ni sò andadi,
lu tèmpu curri tróppu, è un disipéru)
cun babbu tóiu masthru Micherinu,
in Nurra ti n’ài fattu cazzïadi!

Althra vida, althri tèmpi, althru disthinu
pa l’òmu, l’animari e li pïanti.
E ammènti n’ài umbè, cuntadi bèddi
pa li nibódi, e pararàni fòri.
Allóra finz’a l’óru di lu mari
li mucci e li paimizzi fitti fitti,
la murtha e l’aridòni,
la chèssa cu li nìbari,
tutti l’àiburi ch’à crïadu Déiu.
Pòghi i l’isthazzi ni vidì massai.
E, lu ch’è péggiu, in chissa tèrra lagna,
in anni di siccagna,
lu pògu trigu mancu v’ipigaba.

E abà l’ài visthu cantu ciambamèntu!
Li pini e l’eucaritti frangibèntu,
aribi e siminéri e isthradòni,
e tanta belladonna fïurida
cumènti vi n’è sóru i li giardhini.
E chissi vigni? Manni cant’un mari!
Paési, gésgi bèddi, campaniri,
ischóri e póstha, tanta zibilthai
undì vidì li crabi e li cuiri!
Un incantu. Vi fazarìa la vida.
Althru che isthà inòghi isthrimintidu,
in méz’a li rumòri e li guai
sèmpri timèndi d’assé invisthidu!

E la cazza? Nò mi n’arrasgiunà!
Crabi andaióri, pranizi, purchravi
in chissa Nurra nóba
tu manch’in sònniu n’abaré a vidé.
E li lèpari? Ahi, li cozzaréddi!
Cu l’isthradòni, li fari abbaglianti,
cun tanti cazzadòri nubitóri
mi li sarudi… Si nò l’allibèmu
cussì, pa un capricciu,
i l’óru d’un ciapittu,
l’abarèm’a vidé sóru pintati
(a ti n’ammènti ancóra di Pagliétti?)
i li quadritti di natura mórtha.
S’aggiu tórthu dammiru, Giuannì.